CZYTELNIA   PTKS

    Cyphostemma jutae jest niwątpliwie najbardziej znanym przedstawicielem swojego rodzaju, i obok Baobabów, Adenii, Adeniów, jest chyba jednym z najbardziej znanych kaudiciformów. Na południowym wschodzie USA często uprawia się ją w ogrodach dla jej niesamowicie dziwacznego wyglądu - ta masywna i niska "pokraka" pełni tam funkcję naszych ogrodowych krasnali, ale jest dużo ciekawsza niz kiczowate krasnalowe "dekoracje". W zimie, gdy liście odpadają, sękata pozostałość wygląda jeszcze bardziej pokrakowato. W naturze roślina ta występuje na suchych terenach Namibii, choć jest tam dość rzadka. Osiąga do 2 m wysokości i 1,20 m średnicy, ale wolno rośnie.
    Rodzaj Cyphostemma (niegdyś zaliczany do rodzaju Cissus i z nim spokrewniony) występuje w południowej i wschodniej Afryce oraz na Madagaskarze, a w całym rodzaju jest wiele innych ciekawych pachycauli, choć niektóre z nich są słabo sukulentyczne i niezbyt ciekawe. Oprócz wykształcenia sukulentyzmu pnia i liści, co jest naturalne dla roślin suchych klimatów, gatunek ten ma białą korę, która dobrze odbija promieniowanie słoneczne, nie pozwalając się roślinie zbytnio nagrzać. Jej płaty co jakiś czas lubią odpadać, co czyni wygląd rośliny jeszcze bardziej niesamowitym. Naturalne jest także odpadanie liści w suchej porze zimowej. Luście są sukulentyczne, duże, owalne, młode są w kolorze fioletowym, wyrastają z łodyg odchodzących z głównych pni w górnej części rośliny, mają wyraziste żyłki i pofalowane brzegi.
    Wyrastające u szczytów pędów pęki bardzo małych żółto-zielonych kwiatów wyglądają bardzo niepozornie i nie odznaczają się kolorem na tle liści, ale za to czerwone owoce ładnie zdobią roślinę. Niestety są bardzo trujące (mimo, że apetycznie wygladają).


             


    Cyphostemma juttae rośnie wolno, ale na szczeście już po kilku latach od wysiewu przybiera swój charakterystyczny wygląd. Uprawiać tę roślinę należy po prostu tak, jak generalnie się uprawia sukulenty. Podłoże, do którego ją wsadzimy powinno być przepuszczalne, ale żyzne - ziemia liściowa i gliniasta powinny stanowić przynajmniej połowę mieszanki. Na jednej ze stron internetowych można spotkać informację, że zaleca się do podłoża drobny dodatek mączki kostnej.
    Nasiona C. juttae dobrze kiełkują, ale kiełkowanie długo trwa, średnio 1-2 miesiące, choć nasiono może czasem wykiełkować i po kilku dniach. Zaleca się ich uprzednią skaryfikację. Następnie nasiona należy przykryć około 0,5-centymetrową warstwą drobnego żwirku po to by zapewnić stałą i dużą wilgot-ność, i trzymać w temperaturze 20-25 st. C. Doniczki można umieścić w woreczkach, które zdejmujemy zaraz po pojawieniu się pierwszych kiełków.
    Proste jest też rozmnażanie z sadzonek - odcinamy te, które są w fazie wzrostu i po zaschnięciu rany po cięciu, wkładamy je do wilgotnego gruboziarnistego piasku. Sadzonkę po ukorzenieniu podlewamy bardzo ostrożnie.
    Zimujemy w temperaturze co najmniej 12 st. C i rośliny wtedy nie podlewamy.
    Nazwa gatunkowa tej rośliny upamiętnia żonę jednego z autorów pierwszego opisu, panią Juttę Dinter.