| . |
|
. |
Królowa asklepiadów - Edithcolea grandis
Sukulenty 3:3, 2006
Tytuł powyższy zaczerpnąłem z pewnego artykułu, który ukazał się kika lat temu w piśmie Asklepios, specjalizującym się w asklepiadach, choć niekoniecznie sukulentycznych. Wartościowanie piękna roślin jest zawsze subiektywne, z pewnością jednak kwitnąca Edithcolea grandis, to zjawisko, obok którego nie można przejsć obojętnie w szklarni czy w naturze. Jej duże atrakcyjne kwiaty, mimo że niespecjalnie przybrane w krzykliwe kolory, zawsze wzbudzą zainteresowanie każdego miłośnika roślin. Edithcolea jest bardzo rozpowszechniona w naturze - rośnie w Kenii, Tanzanii, Ugandzie, Etiopii, Sokotrze, Jemenie i Somalii - tam ją odkrył Edith Cole i opisał Brown w 1895 r., a rok temu została odkryta w południowym Sudanie.
Wielu europejskich hodowców skarżyło sie na to, że roślina ta jest trudna w doprowadzeniu do kwitnienia w kulturze w porównaniu z innymi asklepiadami, z np. Południowej Afryki. Doświadczeni hodowcy zwracają tu jednak uwagę, że jest to przecież roślina tropikalna, równikowa, potrzebuje dużo słońca i ciepła. Rośnie ona na wielu różnych stanowiskach i na różnych wysokościach, nigdy jednak temperatura nie spada tam poniżej 10 oC, a z reguły jest wyższa i należy to uwzględnić w uprawie. Temperatura zimowania powinna być ok 15 st. C, a w lecie roślina powinna być w najjaśniejszym i ciepłym miejscu szklarni. Kwiaty są rozwinięte ok. 1 dnia.
W naturze rośłina jest także zawsze nieco cieniowana, jednak w Europie warunki słoneczne w cieniu będa dla niej niewystarczające.
Edithcolea grandis ssp. baylissiana
Zapylanie asklepiadów moze stanowić pewien problem, dlatego w uprawie amatorskiej najlepiej się sprawdza rozmnażanie przez odrosty. Takie nowe roślinki są jednak mało odporne w pierwszym roku i kończą czasem w tym okresie żywot. Podlewanie nie stanowi problemu - jeśli są upały, można podlewać nawet codziennie (jeśli podłoże jest przepuszczalne i szybko wysycha) - to jeden z najbardziej tolerancyjnych na wodę stapeliowych przy ciepłej aurze. W chłodzie natomiast przemoczona roślina szybko zgnije. Edithcolea nadaje się dobrze do wiszących koszyków. Często niektóre pędy obumierają - to naturalne. Może się zdarzyć też, że przy bardzo wysokich temperaturach roślina będzie zrzucać pąki kwiatowe.
Edithcolea jest rodzajem monotypowym, t.j. składa się tylko z jednego, omawianego właśnie gatunku. Biorąc pod uwagę duży obszar występowania, Edithcolea ma dość jednolite cechy, choć należy wspomnieć o pewnej zmienności w kolorze kwiatu (znane są warianty białokwitnące), a także o tym, ze w północno-wschodniej Tanzanii, na dwóch stanowiskach występuje odmiana var. baylissiana, która zamiast typowych pięciokątnych spiralnych pędów posiada pędy czworokątne proste. Wydzielanie tej odmiany z całego kompleksu jednak nie przez wszystkich jest uznawane.
Artykuł ten publikowany jest tutaj na licencji GNU Free Documentation License
Autor: Cactom
|
.
|
